می‌تابم

می میرم و میشم از مرگ زاده تر

نمیاد از پس این سرما که بر

تبر زدن زدن از خاک ریشه امو

پلای پشت سرمو دروازه کرد

زخمامونو مکیدیم تا راه داره راه

هرچقدم گریه داشت این داستان ما

بازم خندیدیم و جنگیدیم

هر درسو این طور پس میدیم

چون من نغمه ی بادم

خورشیدم آزادم

تا لحظه ی آخر

میتابم

زنجیرا میشکافن

از هر نوسانم

سخت تر از هر باور

میتابم

گفته بود مادرم تا ابد هرچی اومد جلوت نزنی جا

گذاشتم قلبمو وسط اون مستقیمش تا اون بدترین جاش

بدنم لا به لاش ترسید

نزدم لام تا کام حرفی

حتی موقعی که بارید از صدام هرچی شک و لا به لاش تردید

به یه چشمه

رسیدم من تشنه

تا ته ته قصه

دیدم میتونم بسازم یه دنیا رو سرتا سر حتی با یه نوشته

راه رفتم نکردم پرواز

دلم خون سرم یه دریاس

میتابم میتابم میتابم

من نغمه ی بادم

خورشیدم آزادم

تا لحظه ی آخر

میتابم

زنجیرا میشکافن

از هر نوسانم

سخت تر از هر باور

میتابم