یک گندم

کسی می آید

کسی می آید

کسی می آید

کسی که مثل هیچ کس نیست

کسی که مثل هیچ کس نیست

من خواب یک ستاره قرمز را

وقتی که خواب نبودم دیده ام

من دیده ام، دیده ام، دیده ام

که کسی می آید

کسی می آید

کسی می آید

کسی که مثل هیچ کس نیست

کسی که مثل هیچ کس نیست

چرا من این همه کوچک هستم

که در خیابان ها گم می شوم؟

چرا پدر که این همه کوچک نیست

و در خیابان ها هم گم نمی شود؟

کاری نمی کند

کاری نمی کند

کاری نمی کند

که آن کسی که به خواب من آمده است

روز آمدن را جلو بیندازد

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوض هاشان هم خونیست

و تحت کفش هاشان هم خونیست

کاری نمی کنند

کاری نمی کنند

کاری نمی کنند

که آن کسی که به خواب من آمده است

روز آمدن را جلو بیندازد

کسی می آید

کسی می آید

کسی که در دلش با ماست

در نفسش با ماست

و در صداش با ماست

کسی که آمدنش را نمی شود گرفت

و دستبند زد و به زندان انداخت

کسی می آید

کسی می آید

کسی می آید

کسی می آید و نان را قسمت می کند (کسی می آید)

و پپسی را قسمت می کند (کسی می آید)

و باغ ملی را قسمت می کند (کسی می آید)

و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند (کسی می آید)

و روز اسم نویسی را قسمت می کند (کسی می آید)

که سفره مریض خانه را قسمت می کند (کسی می آید)

و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند (کسی می آید)

و سینمای فردین را قسمت می کند (کسی می آید)

و هر چه را که باد کرده باشد قسمت می کند (کسی می آید)

و سهم ما را هم می دهد

من خواب دیده ام، دیده ام، دیده ام، دیده ام

که کسی می آید

کسی می آید (کسی می آید)

کسی می آید (کسی می آید)

کسی که مثل هیچ کس نیست (کسی می آید)

کسی که مثل هیچ کس نیست (کسی می آید)

کسی که مثل هیچ کس نیست