تک‌درختی

تک درختی تیره بختم

که در سکوت صحرا فریاد من شکسته در گلویم

تک درختی بی پناهم

که دشت آرزو ها گردید آخر مزار آرزویم

خشک و بی بارم، پس سحرم کو

آن شادابی، آن برگ و برم کو

دور از یاران بی توشه و برگم

هم خانه محنت، همسایه مرگم

بر رخسارم غبار غم نشسته

طوفان از من چه شاخه ها شکسته

چو نهال زهرآلوده، همه کس از من بگریزد

نه کسی با من بنشیند، نه کسی با من آمیزد

گویم غم خود را با خار بیابان

در سینه نهفتم اسرار بیابان

در دل شب سکوت صحرا بود غم افزا، آه

از تو جدا بگویم ای مه حدیث خود با ماه

تک درختی تیره بختم

که در سکوت صحرا فریاد من شکسته در گلویم

تک درختی بی پناهم

که دشت آرزو ها گردید آخر مزار آرزویم

خشک و بی بارم، پس سحرم کو

آن شادابی، آن برگ و برم کو

دور از یاران، بی توشه و برگم

هم خانه محنت، همسایه مرگم

بر رخسارم غبار غم نشسته

طوفان از من چه شاخه ها شکسته