بیا ساقی

بیا ای ساقی

بیا ای ساقی ز هجرت گله دارم

جدا از رویت، ز تار مویت، به پا سلسله دارم

ز خاکستر من بوی محبت می آید

ز خندیدن گل نغمه حسرت می آید

ز شب تا به سحر، شمع وجودم گر سوزد

نه پروانه من، بر سر غیرت می آید

تویی فتنه و من فتنه بر آن چشم سیاهم

بلایی تو و من، غیر بلا از تو نخواهم

پناهم ندهد او ز چه در سایه زلفش

خدایا تو پناهی و الهی، تو گواهم