من همون ایرانم

منو از یاد بردین ، من همون ایرانم

وقتی رفتین ، گریه کردم توی اون فصل غم آلود

گفتین اما بر می گردیم ، همه دلخوشیم همین بود

گفتین و منم نشستم ، منتظر با چشم بیدار

بچه های نازنینم ، پس چی شد وعده ی دیدار

پس چی شد وعده ی دیدار

شبا که یاد گذشته ، پر می شه توی وجودم

دوباره یادم می افته که من اون روزا چی بودم

خالی از حس حقارت ، سرفراز بودم و سالار

بچه های نازنیم ، پس چی شد وعده ی دیدار

منو از یاد نبرین ، می دونم ویرانم

ضجه هامو می شنوین ، من همون ایرانم

من همون ایرانم

خسته از بوسه ی شلاق ، چیزی از تنم نمونده

یه قفس شبیه گربه ، پیکر منو پوشونده

از همون روزی که رفتین ، من یه روز خوش ندیدم

بچه ها با من نبودین تا ببینین چی کشیدم

تا ببینین چی کشیدم

منو از یاد نبرین ، می دونم ویرانم

ضجه هامو می شنوین ، من همون ایرانم

من همون ایرانم

هنوز از خودم می پرسم که چی شد اون همه همت

نکنه که خو گرفتین به پناه جویی و غربت

هنوزم بیدار نشستم ، نکنه که بر نگردین

بچه های نازنینم ، منو از یاد که نبردین

منو از یاد که نبردین

منو از یاد نبرین ، می دونم ویرانم

ضجه هامو می شنوین ، من همون ایرانم

منو از یاد نبرین ، می دونم ویرانم

ضجه هامو می شنوین ، من همون ایرانم

من همون ایرانم