گوی

1 Contributor

Act I: That Which We Won’t Become Lyrics

پیِ یه افسانه ام که توش آدم بال داره

پیِ هر اتفاقی نیست تو هر کارنامه

زنده نمونده پر شه چوب خط سالنامه

عشق بلده حتی بعد چاله چاه باشه

وصله شده میون کیهانی که بکره

می‌بینه می‌شنوه میسازه یه قصه

هرچی بالا هست پایین هم هست یه شکله

شناوره هرکی بهش دل، میده، میده بهش دل

رو اسمش میشه کرد عدالتم قضاوت

کلّی من من ام بشنوه نمیگه یبار من

کی گفته آب ندیده آدم شد شناگر؟

تن به موج زد و نکرد از قطره ای شکایت

شب می زنه به سرم نکنه وجود نداره

روز با همه می جنگم نکنه دروغ نباشه

هی پا میشم و عدل از سر میفتم رو زانوم

شاید بزنم زیر گریه اگه شلوغ نباشه

کی ام کجام چیکاره ام بیلیتمه تا

برگردم به خودم ندم گلیمم به آب

چون اینهمه من من شنیدم یبارم من

می خواستم آب ندیده بتونم شناگر شم

شدم آدمی که هیچوقت اینطوری ندیدنش

می بٌرم می دوزم بی امید، طبیعته

جون تو تنم نیست منم سردتر از همیشه ام

نکنه که دیر بیاد که اگه رفتم نبینمش

آدما تنهان، باهم آدم بودن سخته

دورمیشن ازهم بعد پناه می گیرن تو هر دسته

قدّ چندتا منظومه نوشتم یه مصراع شد

آدم نمیشه آدم یبار شده چشم وا کندر این صحرای سرتاسر

سراب و ماسه و طغیان

خدنگی نو به سویم تاز

تا یابم تو را با آن

بیندازش به جانم

که شاید عطرت جانت را

بیابان ارمغان آرَد

ببارد باز صد باران

قدّ چندتا منظومه نوشتم یه مصراع شد

آدم نمیشه آدم یبار شده چشم وا کن