دیگر نیستی

دِگر نیستی

که بگویم به تو از تنهایی و حالِ خرابم

دِگر نیستی

که نوازش کُنی اَم ، کم بشود درد و عذابم

دِگر نیستی

که مرا مست کند شرابِ آن چَشمِ سیاهت

دِگر نیستی

که مرا مهمانِ آغوشت کنی ، به خوابِ راحت

این زخم عادلانه نیست

این درد می کُشَد مرا

بُغضِ تو از گلویِ من ، دست بر نمی دارد چرا ؟

بُغضِ تو از گلویِ من ، دست بر نمی دارد چرا ؟

دِگر نیستی

زخمِ جایِ خالیَت رسیده است به استُخوانم

نیستی ببینی

بعدِ تو در این اتاق خلاصه شد کلِ جهانمنیستی ببینی

مرگِ تدریجیِ این دیوانه را ، ای جانِ جانم

دِگر نیستی

بیشتر است دردِ تو از صبوری و حدِ توانم

این زخم عادلانه نیست

این درد می کُشَد مرا

بُغضِ تو از گلویِ من ، دست بر نمی دارد چرا ؟

بُغضِ تو از گلویِ من ، دست بر نمی دارد چرا ؟