صدام کن

تو را هرگز نمی بخشم تو تنها عشق من بودی

به یاد آور زمانی را که گرم سوختن بودی

تو را هرگز نمی بخشم تو تنها عشق من بودی

به یاد آور زمانی را که گرم سوختن بودی

سرابی بودی و از چشمه فارغ

چشمه ات پنداشتم روزی

طبیبی بودی و بذر وفا را

در سینه ات میکاشتم روزی

مرا دیوانه باید گفت

میدانم مرا دیوانه باید گفت

تو ای تنها امید من

تو ای تنها پناه من

تویی تنها در این دنیا

امید گاه گاه من

صدایم کن صدایم کن

ز تنهایی رهایم کن

تو ای تنها پناه من

صدایم کن، ز تنهایی رهایم کن

صدایم کن، ز تنهایی رهایم کن

تو را هرگز نمی بخشم تو تنها عشق من بودی

به یاد آور زمانی را که گرم سوختن بودی