در این روایت کوتاه و شاعرانه، شب فرصتی برای رها شدن از اندوه تصویر می‌شود؛ گویی غم با بال‌هایی بی‌صدا از دل تاریکی می‌گذرد و آرام‌آرام در روشنای مهتاب حل می‌شود. با رسیدن سپیده‌دم، نشانی از آن سنگینی باقی نمی‌ماند و امید، بی‌هیاهو جای خود را باز می‌کند؛ تأکیدی لطیف بر گذرا بودن رنج و امکانِ دوباره نفس کشیدن در آغاز روز.