ژرژ ایوانوویچ گورجیف و آهنگساز توماس دِ هارتمن در دههٔ ۱۹۲۰ همکاری نزدیکی شکل دادند که حاصل آن مجموعه‌ای از قطعات پیانویی بر پایهٔ ملودی‌هایی بود که گورجیف ارائه می‌کرد و هارتمن آن‌ها را به آثاری کامل و قابل اجرا تبدیل می‌ساخت. این موسیقی‌ها که برای همراهی با بخش‌های حرکتی و رقص‌محورِ شیوهٔ آموزشی گورجیف به کار می‌رفتند، با تکیه بر رنگ‌مایه‌های الهام‌گرفته از سنت‌های ارمنی، فضایی تکرارشونده و بیشتر ...