این متن با زبانی شاعرانه و تصویرپرداز، لحظه‌ای از مکث و خودنگری را روایت می‌کند؛ جایی که راوی از سنگینی حرکت در جهان و رخوتی مه‌آلود سخن می‌گوید و میان پیش‌رفتنِ بی‌وقفه و ایستادن برای دیدنِ خود، سرگردان است. فضای اثر با جزئیاتی از بدن و حس فرسودگی ترسیم می‌شود و مخاطب را به فاصله‌گرفتن از آشوب پیرامون و رفتن به جایی روشن‌تر فرامی‌خواند. در ادامه، معنا به سوی بازبینی رابطه و صداقتِ درونی بیشتر ...