
جورج هاوارد، نوازنده ساکسوفون سوپرانو، با آمیزهای صیقلخورده از فانک، جَز و سولِ شهری به یکی از چهرههای محبوب جَز معاصر در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بدل شد. او بیش از آنکه بر بداههنوازی تکیه کند، بر ریتم، رنگآمیزی صوتی و یکپارچگی کلی قطعه تمرکز داشت؛ رویکردی که اگرچه گاه کمتر در کانون توجه منتقدان قرار میگرفت، اما مخاطبان گستردهای را در طول سالهای فعالیتش همراه نگه داشت. هاوارد در اواخر دهه