این متن با زبانی شاعرانه از گذر زمان و تلاش برای دوام آوردن سخن می‌گوید؛ راوی در مواجهه با رنج، به آنچه برای ادامه زندگی نیاز دارد چنگ می‌زند و از خود می‌پرسد اگر به‌جای درد، سهم بیشتری از شادی داشت، چه ظرفیت‌هایی می‌توانست شکوفا کند. در این روایت، تجربه‌های درونی با تصاویری روشن پیوند می‌خورند و حسِ خودکاوی و جمع‌بندیِ مسیر طی‌شده را تقویت می‌کنند. فضای نیمه‌شبِ کشدار، قدم‌زدن‌های بی‌قرار و بیشتر ...