در دل جنگلی تاریک و مه‌آلود، آن‌سوی کاج‌هایی که بر تنه‌شان لکه‌هایی تیره نشسته، برکه‌ای خاموش چونان گذرگاهی می‌درخشد. اگر با دقت در آن خیره شوید، تصویرِ آسمانی دودگرفته و هلالِ کم‌جانِ ماه در لرزشِ آب پدیدار می‌شود، اما انعکاسی از خودتان در کار نیست؛ گویی از جهانِ معمول جدا شده‌اید. آب به چرخش می‌افتد و نگاه را به عمق می‌کشد؛ سقوطی آرام و بی‌صدا که نه به روشناییِ آشنا می‌رسد و نه به تاریکیِ مطلق، بیشتر ...