در الفبای لاتین، حرف H جایگاهی ویژه دارد. حضورش در واژه‌ها گاهی چنان نامحسوس است که انگار وجود ندارد؛ گاهی بی‌صدا و گاهی با تلفظی متفاوت که بر ریتم کلمه اثر می‌گذارد. همین دوگانگیِ ظریف—میان پنهان‌بودن و اثرگذاری—به آن شخصیتی متمایز می‌دهد؛ حضوری کم‌ادعا که با وجود سکوت یا نرمی‌اش، نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری معنا و آهنگ واژه‌ها ایفا می‌کند.