این متن شعری از آلن گینزبرگ است که عشق را به‌عنوان سنگینی مشترکِ زندگی انسان تصویر می‌کند؛ نیرویی که در دلِ تنهایی و نارضایتی نیز حضور دارد و با وجود فشار و فرسودگی، همچنان همراه انسان می‌ماند. شاعر از «وزن»ی می‌گوید که هم بار است و هم معنا؛ تجربه‌ای که در رویا و اندیشه و خیال شکل می‌گیرد و از درون قلب، با نوعی پاکی و سوز، سر برمی‌آورد. در این نگاه، عشق هم سرچشمه رنج و هم امکان آرامش است: باری بیشتر ...