این هنرمند با زبانی شاعرانه و نگاهی درون‌گرا، تجربه‌ای موسیقایی را ترسیم می‌کند که بر مرزهای ظریف میان ماده و خلأ، دانایی و تردید، و امنیت و بی‌قراری حرکت می‌کند. صحنه برای او فضایی است از پهنای رو‌به‌گسترش صدا و معنا؛ جایی که مخاطب در «قفس درخشان»ی از نور، بافت و طنین، به تماشای کشمکش‌های ذهنی و سایه‌های نگرانی می‌نشیند. در این جهان صوتی، نفس‌ها و ضربان‌ها به موج‌هایی پالسی بدل می‌شوند و بیشتر ...